Yarım kalmış çocukluk projeleri
Plana göre tekerlekler lastik firmalarının dükkanlara verdikleri eşantiyon oto lastiği şeklindeki küllük kaplarından olacaktı,
Gövde, tahta çubukların üzerinde karton kutulardan,
Far, el feneri.
Çizimler , karton, vs her şey hazır gibiydi.
Motorsuz olacaktı, ona bütçe ve proje hazırlanmamıştı. Ön aksan pedalla hareket ettirilecekti.
Rahmetli peder bey kartonları temin etmişti, onun işyerinde duruyordu. Bir kaç akşam onunla gidip kutuların içine girip projeye aklımdan yön veriyordum.
Ancak o aşamada kaldı.
Hayata geçemedi.
Çocukken hayalimizde olan bir çok farklı plan, proje oluyor. Kimisi gerçekleşiyor, kimisi olduğu yerde kaybolup gidiyor.
Yapsaydım sonrasında mühendis olmak ister miydim? Bilemiyorum.
Sonra deftere kitaba araba çizimleri ile bu yokolmuş proje devam etti.
Daha sonra da başka bir şekle evrilmedi.
Ama hayatımın ilk, kapsamlı ve elle tutulur projesiydi.
Daha sonra ortaokulda sıra arkadaşım Hüseyin sayesinde elektroniğe merak sardım. Sınıfın en teknolojik sırasıydı çünkü yaz aylarında minik bir akülü vantilatörümüz bile vardı Hüseyin'in yaptığı. Elektronikçilerden küçük küçük basit devreler kurmak için, anahtar, lamba vs almıştık. Basmalı tuşlarla girilen bir kodla çalışan küçük bir bilgisayar yapacaktık. Sadece belli bilgileri verebilen. Mesela saati olacaktı, ışığı olacaktı ve led lambaları ile mesaj yazacaktı.
Bu da hayata geçmedi. Ama devre parçalarını rahmetli peder bey verdiğim liste sayesinde almıştı.
Onlar da öylece durur.
Bu iki örnekte de olduğu gibi sonrasında ne oldu da devamı gelmedi bunu bilmiyorum. Belki hevesim kaçtı, belki planın sonraki aşamalarını iyi düşünmemiştim.
...
Şu an internet var, kodlamalar var. İnternet tüm zamanların en büyük icadı. Sayesinde insan sınırsız bilgiye ulaşılabiliyor. O zaman bu imkan olsaydı belki ufkumu açar mıydı? Kesinlikle yardımı olurdu ama bu fikirlerin hayata geçememesinin nedenini sırf bu gibi günümüzün kolaylıklarına bağlamak uygun olmaz. Zira yüzyıllar önceki buluşlarda da hiç bir imkan doğru düzgün yoktu.
Almanya'da gittiğim bir teknik müze sayesinde makinelere olan ilgim bir kez daha arttı. 19.yy da özellikle sanayileşmede kullanılan mekanik düzen makinaların detaylı incelemesi, nasıl çalıştıkları uygulamalı olarak görülebiliyor. Büyük çoğunlukla bir enerji vasıtasıyla dönen çarkın üzerindeki kayışlar, ana makine gövdesi içindeki düzeneği döndürüyor ve bu düzenek içinde oluşturulmuş çeşitli şekillerdeki oyuklar sayesinde, bir tarafı bu oyukların içinde olan çubuklar, oyuğun her dönüşte şekline göre ileri geri, sağa sola hareket ediyorlar. Bu çubukların ucunda da eyleme dönüşen iş var. Böylece tek yönlü kinetik enerji üç boyut kazanmış oluyor.
Görünce diyor insan, ya bu benim aklıma nasıl gelmedi?
Müzenin sitesi:
https://www.technisches-museum.de/index.html
Yorumlar
Yorum Gönder